Cerita cekak

Kayata Bapak Tiri

Bu Nur wis telung tahun iki lunga ning Arab Saudi, anggone lunga ning Arab merga kanggo nguripi anake wong loro kae lanang lan wedhok sing ana ning Desa. Bojone pancen wis ora peduli karo keluragane malah saiki wis duwe bojo anyar meneh. Pancen wis nasibe Bu Nur ntuk bojo sing ora tanggung jawab.

Wiwit omah-omah kawet biyen nganti seprene dhweke ora tau dikayani bojone, ananging ngadepi bojone sing kayak ngono, dheweke ora tau wadol marang wong tuane utawa mara tuane, kabeh dipendhem dhewe lan dlakoni dhewe  amerga wis dadi pilihane ndek biyen. Wiwit biyen anggone urip pancen usaha dhewe ra ketang dodhol palawija tandurane tinggalan wong tuane.

Wektu kuwi pernah dheweke diusir saka omahe bojone, mbuh perkara apa, karo anake wonge lunga lan turu ning gubug tengah sawah, banjur makane weruh lan banjur ditangisi karo dijak mlebu omah. Pancen abot sanggane uruipe Bu Nur kuwi mau.

Saiki dheweke duwe tekad lunga ning luar negeri karo kanca kampunge, kanthi tekad sing gedhe mangkat ning Arab Saudi.dene anak-anake dititipke ning mbahe, yen kerjane wis ntok bayaran dikirim ning omah kanggo kebutuhan sedina-dinane. Najan atine lara aduh karo anake namung kabeh dilakoni amerga kanggo nyukupi kebutuhane, pancen bojone wis ora peduli meneh karo awake karo anaka-anake.

Wiwit kuwi dheweke dadi wanita sing kuat lan mandiri kabeh-kabeh sajak dicekel dhewe ora gantungke marang bojone lan wong tuane. Bojone saiki wis kawin karo wong wedhok liya, dhhasar wong lanang kuwi ora nduwe ati lan wis ora kaya manungsa. Wektu dadi bojone Bu Nur tansah diseksa, kerep dikepruki lan diuneni sing ora-ora. Nanging Bu Nur pancen wanita sing tegar kabeh mau diadepi kanthi ati sabar lan tawakal.

Wiwit kuwi anake sing nomer siji lanang wis gedhe ya melu nyambutgawe ra ketang dadi kuli bangunan, dadi ya iso ngurangi bebane keluwarga. Adine sing iseh sekolah SMP uga wis ngerteni keadaane keluwargane mula ya melu prihatin, senajan ning sekolahan sok dinyeki kanca-kancane amerga ora bapake sing gak tanggung jawab, nanging dheweke ya wis biyasa lan ora isin maneh. Pancen pas awal-awal dheweke jengkel lan kadhang ya sok isin lan tekan omah nangis wadhol mbahe.

Pancen ngunukwi rasane duwe keluwarga sing berantakan, naging ya syukur ibune iseh gelem ngrumati lan rela terjun ning luar negeri kanggo luru rejeki. Mula kekarone ya tansah syukur. Mbahe uga saben din ngandani putu-putune supaya dadi anak sing bekthi marang wong tua , ya senajan wong tua lanange wis ora peduli karo anak-anake, tapi kayak apap wae wateke wong kuwi pancen wong tuane ya tetep diajeni. Yen ketemu ning dalan uga seneng ngloroi nanging bapake malah mlengos. Wis kuwi pancen sangking kejeme wong tua sing kayak ngono. Wong tua asli nanging kayak bapak tiri.

Wis Telung tahun Bu Nur ora bali niang kampung, ning rencanane tahun ngarep arep mulih. Du gu kabar sing kayal ngono uga mbah lan anak-nake seneng banget merga saking kangene wis tahunan ora kepethuk. Eh ndilalah tahun sing dienteni teka temenan. Bu Nur mulih saka Arab tekan kampung wong-wong sajak kaget kabeh lan podho ngeti mudune Bu Nur saka tumpakan mobil karo nggawa kpoer gedhi-gedhi saka gawan Arab mesthine.

Anak-anake sing weruh ibue mulih uga seneng banget banjur padha blayuni ibuke lan padha ngrangkul karo luh sing padha nettes ning pipine. Kethok yen kabeh padha seneng banget karo tekane ibune, Banjur mlebu omah lan koper-koper tansah dicangking.

Bojone sing weruh bojone kok mulih lan tansah tambah ayu lan lemu kok seneng meneh karo bojone sing biyen dissia-siana biyen. Dheweke marani ning omahe lan jaluk ngapura yo ora kepingen urip wong loro meneh. Nanging saking gelane ati merga kelakuane biyen ning awke, dheweke banjur nolak , nanging ya tetep dingapura naging ora dikei kesempatan kanggo urip bareng meneh.

Saiki Bu Nur uga wis ntok bojo anyar sing sugih, tanggung jawab, sing gemati karo dhweke lan anak-anake. Saiki Bu Nur wis urip anyem, tentrem lan raharjo karo bojone sing anyar.

TAMAT